Wrażliwości stało się zadość

Huragan harpagan. Siedzę sobie w swojej kanciapie, zwanej oranżerią a po angielsku dumnie „conservatory” i jedyne co słyszę to dudnienie. I to nie tylko deszcz dudni o dach ale i wiatr dudni pod dachem i koło dachu, i wali w płot… Ciężko zebrać myśli.. Wyczytałam dzisiaj na jakiejś mądrej stronie że huragan już przeszedł i teraz mamy tajfun. No to mamy komplet. Huragan i tajfun na zewnątrz a Tornado w domu. 

Dzisiaj Tornado powiedziało: - 

Maaaamo, dzisiaj w szkole się prawie popłakałam!!! 

Serce matki już się rwie żeby dziecko ratować i wysłuchać jaka to się krzywda stała a tu zaskoczenie takie, że mało mi nóż co nim ziemniaki obierałam z ręki nie wypadł. 

-Bo takie piękne były słowa piosenki i piosenka taka piękna, że aż mi się chciało płakać!

Oczywiście zapytałam co to za piosenka ale zostałam zbombardowana pytaniem:

-A wiesz kto to Elvis Presley? 

Opadła mi szczęka ale szybko ją pozbierałam z podłogi i zaintonowałam krótki popis Króla „Love me tender”, oczywiście naśladując Elvisową manierę 

-Maaaamo, Ty masz prawie taki sam głos jak Elvis! - Na co tata odzywa się zza futryny: 

-A ja? 

I zaraz potem nastąpił krótki popis udawania Elvisa przez tatusia. Dziecię moje zasłoniło usta, błysnęło okiem i skwitowało to mega chichotem i ogólną wesołością. Miał i Tata swoje 5 minut.

Ogólna dyskusja, po wydaniu obiadu i wyjściu taty do pracy zakończyła się przeglądaniem Youtube i utworów Pana ze skaczącą nogą. A potem nadeszło pytanie: 

-A znałaś go? A on jeszcze żyje? O, o ooo! A to on? A dlaczego on ma sztuczną twarz? (sztuczną? Kiepska jakość nagrania)

Po wysłuchaniu około 10 utworów podświetlił się Jaś Fasola i Tornado znalazło nowego króla, Fasolę, szczęśliwie nie na ziarnku grochu.

Cieszę się że moje osobiste dziecko ma tę wrażliwość i potrafi docenić piękno muzyki. Jeszcze bardziej cieszy mnie że potrafi dostrzec piękno tekstu. Ile lat słuchałam Króla Elvisa a nie rozumiałam co śpiewał. A moja 8 i pół letnia córa ma od razu 2 w jednym- i muzykę i słowa, z pełnym zrozumieniem! Mam nadzieję że zostanie jej ta wrażliwość i z upływem lat będzie potrafiła docenić jeszcze więcej.

Ps. Udało mi się zamienić klawisze i nie muszę ćwiczyć nowych połączeń w mózgu żeby nauczyć się nowego układu. Niech żyje wujek Google!

Powroty plus głupoty

Od dzisiaj postanowiłam pisać regularnie. Niestety, żeby pisać, muszę się nauczyć nowej klawiatury a to nie będzie najłatwiejsze. Szczęśliwie trudne też nie jest. Żeby wpisać polskie znaki trzeba naciskać nowy przycisk który znajduje się bardziej z boku i mózg nie chce tego zapamiętać. Trochę to potrwa ale dla chcącego nic trudnego. 

Co ma powiedzieć człowiek, który nie pisał całe wieki i ma w głowie pomysłów sto lub sto dwa? Tak by ten człowiek pisał i pisał bez ładu i składu, myśli przelewał na ‘papier’. Ale nie będę tego robić.

Postaram się uczesać myśli tak, aby czytelnik nie pogubił się w treści a przy odrobinie szczęścia nawet czytał z przyjemnością i zainteresowaniem. 

W sumie to nie wiem czy będzie to ktoś czytał czy może moje wypociny zaginą w przepastności internetu. Nie jestem Chuck Norris, nie przejrzałam całego internetu, dwa razy. Ba! Nikt nie jest, Chuck jest tylko jeden. Blogów są miliony, witryn jeszcze więcej i powiem szczerze że sama rzadko przeglądam to co inni piszą. Gdyby jednak ktoś się natknął na moją stronę- witam i zachęcam do lektury.

Miał być to blog tematyczny, mówiący o Tornadzie i trochę taki będzie. Zważywszy jednak na upływający czas, kiedy to Tornado ma lat 8 z hakiem, zostawię jej wolną rękę. Jeśli pozwoli o sobie napisać, zrobię to. 

Ponieważ kobieta zmienną jest zadecydowałam by nieco zmienić tematykę tego oto bloga. A mianowicie będzie o wszystkim i o niczym. Wiem, to nudne, niemetodyczne, chaotyczne. Już moja w tym głowa żeby się to dało i chciało czytać. Czasami skrobnę o jedzeniu, innym razem o księżycu żeby jeszcze innego dnia n.p. napisać wierszyk o Ryśku. Czemu o Ryśku? A dlaczego nie.

Rysiek Chłopina ma rower zielony,

Przyjechał nim właśnie pod pracę do żony,

Rower łańcuchem przypiął pod bramą,

Odchodząc uderzył się w lewe kolano.

Ratując kończynę od bólu czeluści

Z ust nagle siarczyste przekleństwo wypuścił,

Szef żony słysząc słowa bluźniercze,

W ataku paniki się złapał za serce,

Wołają lekarza, lekarz już w drodze,

Dyrektor jednakże już na podłodze,

Lekarz przyjechał, za głowę się złapał,

Tak szefa ratował że aż się zasapał,

Szef purpurowy, ledwo oddycha,

Raz kaszlnie raz sapnie a nawet kicha.

Doktora nie słucha, na Ryśka krzyczy, 

Aż pies w stróżówce się zerwał ze smyczy, 

Kagańca nie miał więc z całym impetem

Wgryza się w szefa jakby ten był kotletem,

Krew się już leje, pies jak w amoku 

Warczy i szarpie gdy nagle ktoś z boku

Jak wodą nie chluśnie, zimną, brudnawą

Aż kundel odskoczył, w szoku i żwawo.

Szef pogryziony za nogę się trzyma,

Marnie wygląda ta jego kończyna,

Doktor od nowa zaczyna swą pracę,

Myśląc- dam więcej w niedziele na tacę.

Doktor pobożnym był człekiem wielce,

Smutki powierzał jedynie butelce,

Nawet tym razem nim zaczął pracę,

Wychylił butelkę co ją miał na pace.

Te oto procenty zrobiły swoje

I lekarz zakończył z kończyną boje

Zostawił ją w stanie ciut gorszym niż zły

Bandaże założył gdy powinien szwy.

Szef pół omdlały po głowie się drapie,

Oj niech ja tylko tego Ryśka złapie,

Halinka niech nowej pracy już szuka,

A w dzisiejszych czasach to nie lada sztuka.

Tak oto Halinka została bez pracy,

Nie wiedząc że mąż ją tym losem uraczył.

Pech chciał że dnia tego Rysiek po sztuce,

Zatrzasnął w swej garderobie od domu klucze.

By zaoszczędzić sobie kłopotów

Rysiek poświęcić się nawet był gotów

By pół miasta przejechać skrótami

I wrócić do domu z żony kluczami.

Opatrzność go jednak nie oszczędziła

I żonę przez przekleństwo pracy pozbawiła.

A morał historii jest tutaj prosty

Miej zapas kluczy i będziesz radosny.

Coś tak bez sensu to tylko ja mogłam napisać, niestety niewiele mogę poradzić na to, że lubię pisać takie głupotki i mnie to rozluźnia. 

Na głupotę lekarstwa nie ma a na głupotki zawsze się jakieś znajdzie. N.p. przestać je pisać :) Przykro mi niezmiernie, nie zamierzam rezygnować z ich pisania. Nazwijcie to uzależnieniem albo jak tam chcecie. Głupotki były i będą moją odskocznią od codzienności a czasem jej odbiciem. 

Ktoś powiedział mi dzisiaj że często piszę o Ryśku… A co to, Rysiek zły? Wszystkie Ryśki to porządne chłopy ;)