Świat oczami dziecka

Przypomniało mi się kilka zdań i wyrażeń, które rozbawiły Nas do łez, a także weszły  do naszego codziennego słownika. Autorem wszystkich jest oczywiście Tornado...

- Maaama, wśtaaaawaj, nie ma kśięziiiica!!!!- wymawiane, niestety skoro świt, nieraz nawet w środku nocy...
- Śpać ciem!!!- słonko nie świeci, ciemno jeśt!!!!- zimą czasami już o 18...
- Oooo, anikom!!!!- tylko... co to jest anikom?... Tego nie mogliśmy rozszyfrować z miesiąc, aż pewnego dnia Maya mowi- Oooo, anikom! Asiut edzie...- Asiuta już zrozumieliśmy- bo to... samochód... Ale dlaczego anikom to też samochód- pozostanie zagadką po wsze czasy.

Szczypta... Do dziś mogłoby się wydawać, że to zwykłe uchwycenie palcami czegoś, odrobinka... Dla Mayi to wszystko to pisiut. Do tej pory składając kciuka z palcem wskazującym mówi pisiut. Teraz w kuchni zamiast szczypta soli jest już pisiut soli... :)

Bajka Kopciuszek... To nie jest już zwykła bajka od kilkunastu dni, to... A może od początku.
Maya zechciała, żeby poczytać jej Kopciuszka- jedną z Jej ulubionych bajek. W związku z tym ułożyła się wygodnie na łóżku, gotowa do lektury. Zaczynam więc czytać, że Kopciuszek po śmierci ojca mieszkał z macochą co ma 2 córki... Pokazuję Jej obrazki. Przewracam książeczkę na następną stronę, a Maya wyrywa mi wolumin z ręki, wraca do pierwszej strony i mówi: A tu maciocha i maciórki ma dwie... Poprosiłam Ją, żeby powtórzyła, bo nie byłam pewna czy dobrze zrozumiałam. A Maya- no maciórki ma dwie, zła maciocha!. Tak więc Kopciuszek to już nie jest Kopciuszek, tylko Maciórki :)

Na koniec jeszcze pępek. Pępek to nie jest dziura w brzuszku, która została po pępowinie, dzięki czemu składniki odżywcze dostawały się do organizmu maluszka jeszcze w brzuchu mamy. Pępek moi mili to jest... Po prostu nie inaczej, jak dziurka dla pająka... 

Pewnie jak sobie jeszcze coś przypomnę (żałuję, że nie zapisywałam tego wcześniej...), zaraz dodam.
A tymczasem nastawiam się na odbiór dziecięcego języka...

Wyjęte z szuflady... Trochę się wstydzę, ale kiedyś musi być ten pierwszy raz...

Totalne bzdury, ale dzięki nim udaje mi się czasami przetrwać największe chandry.

Dawno temu za górami,żyła baba wraz z synami,
Dwóch z nich było krzepkich, kraśnych,
Trzeci chudy i rubaszny.
Matka synów swych kochała,
Lecz tym krzepkim pobłażała,
Chudy miał z nią kłopot wielki,
Więc zaglądał do butelki,
A gdy wypił zasmucony,
Wtedy zawsze szukał żony,
Żadna jednak go nie chciała,
Bo teściowej by się bała.
Matka synem swym rządziła,
Gdy nabroił to go biła.
Jednak syn się nie poddawał,
Oraz pensji pół wydawał,
Na uciechy w domu pewnym,
Bo tam szukał swej Królewny.
Pierwsza- jak się okazało-
Jeden sutek ma za mało,
Druga, choć ją kochał czule,
Okazała się być... Królem.
Trzecia, straszne beztalencie,
Wciąż grzebała mu w kredensie,
Aż wyjadła wszystkie wety,
Krzycząc- POTRZEBUJĘ DIETY!!!!
Czwarta, choć to może plotki,
Zamiast butów miała wrotki,
I dogonić się nie dała,
Co uciekła to się śmiała,
Piąta- tą pominąć raczę,
Szósta- miała nogi kacze,
Siódma- rzęsy doklejała,
I jak Drug Queen wyglądała,
Ósma, cóż, jak z ósmą bywa
Była bardzo urodziwa,
Więc, co mogę nawet przysiąc,
Amatorów miała tysiąc,
No a towar używany,
Raczej nie jest pożądany.
Była i dziewiąta panna,
Lecz tej się marzyła wanna,
A nasz Książę prysznic wolał,
Więc i tą po prostu olał.
Wreszcie, przy dziesiątej dziewce,
Chudy miłość poczuł wreszcie,
Lecz się później okazało,
Że to jej nie pochlebiało.
Młody tego miał już dosyć
Zaczął się nocami moczyć
Miał wysypkę i gorączkę
No i umarł... Na rzeżączkę...

Zdziecinnienie, czyli dzieciak w każdym z nas.

Dzieckiem być- fajna rzecz... Niemal każdy tak uważa, chociaż już nie pamięta jak wielkie wyzwania zdarzało mu się podejmować za szczeniackich lat. Właśnie te wyzwania, to odkrywanie świata przez Małych Odkrywców, są dla mnie czymś fantastycznym. Człowiek zauważa, jak wiele powinien się nauczyć od dzieci. Jak fantastycznie jest cieszyć się każdą nową rzeczą, każdą chwilą. Jak fantastycznie jest przejść z wielkiego płaczu do ogromnego uśmiechu, gdy okaże się, że Misiu jednak da się posadzić :)
Prawda jest taka, że w zasadzie w każdej niemal sytuacji można znaleźć coś dobrego. Coś, co poprawi nam humor chociaż odrobinę. Każde, największe zmartwienie może zostać przesłonięte czymś naprawdę poprawiającym nasz nastrój. Ja, jako Matka odnajduję taką pociechę we wspomnieniach o naszym Tornadzie. Jak z drewnianej łyżki potrafi zrobić pojazd albo z koszyka domek dla widelców i klocka, bo przecież obiad muszą zjeść... 
Każdy dorosły, chociażby najbardziej zmęczony i zapracowany na pewno chowa w sobie coś, co może poprawić mu nastrój. Tak jak dzieci, uciec w świat wyobraźni i z rzeczy nijakich zrobić rzeczy wielkie i wspaniałe. Odnajdźmy w sobie coś z dzieci, odkopmy radość życia i zacznijmy się otwierać na świat. To z całą pewnością uleczy nasze dusze i pomoże nam łapać wyzwania za ogon i sprostać im :) Spróbujcie czasem, tak jak ja poturlać się po podłodze, popierdzieć językiem, albo pośpiewać piosenki z dziecinnych lat. To naprawdę działa!
Tak, zebrało mi się na filozofię- mimo wszystko jednak uważam , że coś w tym jest...

Sea Life, oceanarium lub po prostu : Do libek...

Po wszystkich nieprzyjemnościach, jakie przytrafiły mi się w zeszłym tygodniu, takich jak fałszywe oskarżenia i złośliwe plotki, postanowiłam wymyślić coś, co oderwie mnie od tego wszystkiego. I tak sobie idę, i nagle wpada mi do głowy pomysł: Oceanarium!!!! Tak, to jest to, miły dzień spędzony z rodzinką.
W domu od razu zabrałam się za przeglądanie najbliższych "Si lajfów", i po wspólnym namyśle zdecydowaliśmy się na Birmingham. http://www.sealifeeurope.com/local/index.php?loc=birmingham
Maya w nocy napędziła nam niezłego stracha, gdyż źle spała i kaszlała co chwilę. Jednakże, jakże wcześnie rano, jeszcze chyba przed kurami, nasz Promyczek już wołał,  że nie ma księżyca i trzeba wstawać. Komu się chce wstawać w niedzielę, nawet nie "skoro świt"????? MAYI...
Ogólne wstawanie zajęło nam sporo, gdyż z domu wyjechaliśmy około 11... Ale co tam, niedziela, dzień wolny- nie ma się gdzie spieszyć.
Gdy dotarliśmy na miejsce, nasz mały Tuptuś mało nóg nie pogubił, tak się spieszył do libek i ziółwi. Mój sobotni pomysł okazał się strzałem w dziesiątkę. Może byliśmy trochę zaskoczeni rozmiarami całego Sea Life, wydawało nam się bowiem, że będzie trochę większe, ale i tak miłe uczucie pojawiło się w naszych sercach jak tylko Tajfun zrobił wielkie oczy z zachwytu i zaczął przebierać nogami z niecierpliwości.
No i zaczęło się, nieartykułowane dźwięki zachwytu, okrzyki radości, głośne nazewnictwo bo przecież OOOO, LIBAAAAA!!!!

 

 

Największym zainteresowaniem cieszyły się rekiny i żółwie. Szczególnie te największe!

Jak już obejrzeliśmy wszystkie pływające żyjątka, dotknęliśmy żywej rozgwiazdy i przeżyliśmy niezapomniane chwile w kinie 4D (to nie pomyłka, to naprawdę było 4D), a także pobawiliśmy się w małpim gaju zrobiliśmy się głodni.

 

  

  

  

 

Postanowiliśmy zwiedzić kawałek miasta i znaleźć jakieś przyjemne miejsce, gdzie nasze wilcze apetyty mogłyby zostać zaspokojone.Miasto, w którym już kilka razy byliśmy zaskoczyło nas nowymi pięknymi widokami. Spacer, mimo przejmującego zimna był prawdziwą przyjemnością.

 

 

Zimno nie przeszkodziło nam nawet pobawić się w berka!

 

  

Poprzytulać się na mrozie też jest miło!!

 

Po wszystkich atrakcjach trafiliśmy do Chińskiej restauracji. Zdjęć niestety nie mamy, bo z głodu człowiek myśli tylko o jedzeniu. Pani kelnerka tak się zakochała w Mayi, że nosiła Ją na rękach! Maya dostała nawet od szefa kuchni zwierzątka lody, chociaż takowych nie zamawialiśmy :)

Niestety, czas wycieczki dobiegł końca, ale przed nami jeszcze niejedna wieeelka przygoda!

 

Szkoda tylko, że mamy tak mało zdjęć Tatusia. Kolejnym razem postaramy się bardziej!!